| |
 |
Een lekker ding
Verhaal/Waar-gebeurd | Verhalen
|
14 Mei 2012 | 13:35:07
|
Rustig richting huiswaarts rijdend, in mijn geliefde vervoermiddel op mijn oprijlaan die langs een fietspad voert, zie ik een vrouw in zomertenue zich gracieus en op haar gemak al peddelend voortbewegen. Het is een mooie vrouw, een stuk, een spetter, een lekker wijf, een vreselijk lekker ding zelfs. Zo mooi zelfs dat ik volgas geef waarbij mijn voet er bijna bij de voorbumper weer uitkomt en ik bijkans alle bomen uit de grond rijd. Er staan maar twee bomen dus over deze beschadiging van de aanwas moet niet al te hoog van de toren worden geblazen. Ik wil alleen maar op tijd op de parkeerplaats uitstappen om nog eens goed te kijken naar die vleesgeworden Goddelijkheid, die engel, die zich statig voortbewegende begerenswaardige schoonheid op een bukfiets, zoals ik een damesmountainbike noem. Galant is anders maar goed, haar schoonheid en uitstraling maakte een hoop goed. Op het moment dat mijn ogen uit hun kassen vallen en ik met wijd open mond kwijlend naar haar verschijning kijk komt mijn roddelbuurvrouw de hoek om met die truttenlikker van haar; rotter kan ik het niet treffen.
“Wat zie je,” vraagt ze. “Kijk dan daar, wat een vreselijk lekker wijf daar fietst.” Zeg ik. Zo te zien hoorde ‘lekker wijf’ wat ik zei want al fietsend keek ze om, keek midden in m’n smoel en fietste lachend verder, of lachte fietsend verder, wie het weet mag het zeggen. In elk geval was ik door haar de weg even kwijt en ondertussen verdween zij onder mijn goedkeurende blik statig en tergend langzaam uit het zicht. Buurvrouw niet, die kijkt mij verbaasd aan en vraagt wat voor taal dat is: een lekker wijf!
“Nou” zeg ik: “je zag toch waar ik naar keek?”
“Ja maar om dat nu meteen maar een ‘wijf’ te noemen gaat mij een tikkeltje te ver hoor.”
Zij is natuurlijk jaloers dat ik haar niet zie staan met haar 72 jaar, maar zelfs ik ken mijn grenzen ten aanzien van vrouwen als het op leeftijd aankomt.
De entree van onze flat bestaat uit een hal waarin de bellen en de brievenbussen zijn opgehangen met een aparte ingang naar de liften; dit om de lezer een idee te geven hoe zich een en ander af gaat afspelen. Na mijn brievenbus te hebben leeggeplukt open ik de toegangsdeur en hoor buurvrouw achter mij aankomen, dacht ik, en loop verder naar de lift; zonder nog om te kijken. Zij moet eerst nog een andere brievenbus leegplukken waarbij de toegangsdeur zich voor haar neus sluit. Wel was ik zo galant om de lift voor haar open te houden en voor die kuthond die altijd tegen mijn been staat te rijden. Met een woeste blik komt ze aanlopen en begint tegen mij uit te varen waarom ik de deur niet even voor haar openhield, vond ze heel onbeleefd van mij.
“Nou” zeg ik: “je kwam toch achter mij aan, ik kan niet overal op letten hoor. En bovendien wil ik eten want na een dag van ontzettende drukte en het zien van een voorbij fietsende natte droom heb ik echt geen zin om op jou te wachten. Snappie?”
Ze bromde iets over onbeleefd en opvoeding maar die heb ik beide niet gehad, althans niet volgens de haar geldende normen.
Op de 9e etage gaat de deur open en ik stap uit de lift maar zie dat zij door haar woede niet had gedrukt op haar 7e etage.
“Jij woont toch op 10?” Vraag ik en druk die knop in. “Of op 11?” En druk die knop ook in. “Of woon je op 12?” Om die knop ook in te drukken. Er zijn geen woorden te vinden om haar gezichtsuitdrukking te omschrijven en ik was blij deze onheilsplek te kunnen verlaten. Die moet ik de volgende keer maar ontlopen vind ik; dat is voorlopig veiliger.
©Prlwytskovsky. |
|
|
|
|
Prettig weekend
Verhalen
|
11 Mei 2012 | 09:28:07
|
Het is weer vrijdag, en dus bijna weekend.
Van hieruit wens ik iedereen een goed weekend met een lekker zonnetje.
zie: groepslog.punt.nl |
|
|
|
Gevoeligheden
Verhaal/Waar-gebeurd | Verhalen
|
08 Mei 2012 | 13:03:10
|
Het kabeltje van de telefoonaansluiting dat achter in mijn computer hoort te zitten is eruit gevallen en achter de kast verdwenen. Ja ik weet het, ik ben ouderwets bezig want waarom werk ik nog met een modem terwijl ik zelf over een kabelaansluiting beschik? Maar toch, een modem is net even iets anders en handig met faxen dus moest en zou dat kabeltje achter de kast vandaan worden gehaald en wel op zondag want daar leent een dergelijke dag zich uitstekend voor. Vooral als het regent, dus ik roep bij voorbaat al rampspoed over mij af.
Eerst alle goedbedoelde en door mijzelf verzamelde rotzooi het kamertje uitsmijten; kwestie van ruimte maken. Onder mijn bureau staat een ladekastje dat ik liet staan, want daar kon ik wel achterdoor kruipen met mijn lenige afgetrainde lichaam. Eenmaal onder het bureau getijgerd bleek het niet zo simpel als ik had gedacht want ik had ooit in een helder moment de kabels gebundeld en de naweeën hiervan openbaren zich nu want ik moest de plastic bindstripjes losknippen met een kniptangetje dat uitgerekend in de onderste lade van het reeds vermelde ladekastje lag. Op gevoel trok ik de lade open en vond het kniptangetje waarmee ik de strips voor zoveel als nodig, losknip. De eerste keer dat ik m’n hoofd stoot aan de muur zeg ik nog niets want dat hoort er gewoon bij, part of the job om het zo eens te zeggen. Maar als ik wil gaan verzitten en bij deze handeling het bureau een halve meter optil lokt dit toch een kakofonie aan woorden uit waarvan ik niet wist dat ik ze ooit had geleerd; dit lucht op. Zelf ben ik een erg gevoelig type, als ik bijvoorbeeld met een hamer op mijn vingers sla dan voel ik het bij wijze van spreke al maar tweemaal achtereen m’n knar stoten is toch teveel van het goede.
Eindelijk kan ik bij het kabeltje komen, ik grijp het vast en leid het naar het andere einde waar de computer staat. Dit alles voltrekt zich onder mijn bureau in een ruimte van 70cm hoog, 1 mtr breed en 70cm diep, dit om de lezer een idee te geven welke fratsen ik moet uithalen voor zo’n klote kabeltje. Nu dat kabeltje weer op z’n plek ligt moest ik onder het bureau vandaan kruipen om aan de andere kant de zaak weer aan te sluiten. Eindelijk sta ik weer overeind, doe een stap opzij en ……… openstaand laatje vergeten. Ik lazer languit de kamer uit met het ladekastje achter mij aan waarbij de laden keurig hun inhoud op de grond deponeren met dingen zoals doosjes met schroefjes en moertjes en meer van dat kleine spul. Gloeiende-gloeiende …., hierbij schiet mijn woordenschat tekort.
Na het kabeltje achter in de aansluiting van de computer te hebben gestopt veeg ik de kamer aan en schep de opgeveegde berg rotzooi terug in de laden. Zwijgend sluit ik de laden en start de computer op; alles werkt weer zoals het hoort. Nu maar wachten tot er een fax binnen komt, iets dat gemiddeld één maal per jaar voorkomt.
©Prlwytskovsky.
zie: groepslog.punt.nl |
|
|
|
Prlwyts bedenkt dat, als ....
Taal | Verhalen
|
04 Mei 2012 | 10:17:59
|
Als echtparen echt paren, dan hebben echtgenoten echt genoten.
zie: groepslog.punt.nl |
|
|
|
De stotteraar
Humor/Mop | Verhalen
|
02 Mei 2012 | 11:15:38
|
Een stotteraar komt bij een warenhuis, op zoek naar een baan. De baas dacht er net aan dat hij toch een gehandicapte aan moest nemen. Dus hij zegt tegen de man: "Goed, je mag een dagje in de zaak proefdraaien."
Na een uurtje gaat de baas kijken en ziet de stotteraar bezig met een klant die hij zo te zien een hengel heeft verkocht.
De stotteraar zegt tegen de klant:
"J.ja, m.m.m.aar, als je g.gaat v.v.vissen, hoehoe zie je dan, d.dat je beebeet hebt?"
"O ja, natuurlijk, een dobber! Geef er maar een paar."
Zegt de stotteraar:"En als h.het n.nou gagaat reregenen?"
"Ja, natuurlijk", zegt de klant, "geef maar zo'n grote visparaplu".
"En gaga j.je dadan m.met je kont in het gragras z.zitten?"
"Je hebt gelijk, ik neem ook zo'n vouwstoel", zegt de klant.
"Mamaar óp hehet wawater vavang je h.het meemeeste!", zegt de stotteraar.
"Doe me dan ook maar zo'n roeiboot", zegt de klant.
"Wouwou j.je zelf gagaan roeiroeien d.dan?" vraagt de stotteraar.
"Oké, vooruit, doe me dan ook maar meteen zo'n buitenboortmotortje."
Uiteindelijk rekent de klant voor € 2.795,25 aan spullen af en vertrekt.
De baas gaat naar zijn nieuwe verkoper toe en zegt:"Fantastisch, zoiets heb ik nog nooit gezien. Hoe doe je dat?"
Zegt de stotteraar: "Da-dat w.weet ik ook nieniet. Hijhij kw.kwam eieigenlijk voor ma-ma-mamaandververband voor zijn vrouw, maar i.ik zei: "al-als je n-nou to-toch n-niet kan neu-neuken, wawaarom g-ga je d-dan niet vi-vissen?
zie: groepslog.punt.nl |
|
|
|
Feest in het park
Verhaal/Waar-gebeurd | Schiedam
|
28 April 2012 | 18:51:48
|
Zaterdagochtend, acht uur. Ik sta op en kijk naar buiten: het is fris en het regent. Het park ligt er verlaten bij, de bomen en struiken tieren welig onder het genot van deze lente lenteregen. Fris groen kleuren de bomen. Een vogel vliegt voorbij en duikt een boomtop in, naar zijn nest. Ik zet de balkondeur open en zuig mijn longen vol met die heerlijke frisse lucht.
Er komt een auto aanrijden. Mensen met op doodskisten gelijkende boxen op wielen komen eraan gelopen. Op het pleintje in het park zetten ze alles neer. Twee mannen gaan op het bankje zitten en praten met elkaar.
Na een half uur staan zij op en openen de boxen. Allerlei stangen en dekzeilen worden uitgeladen. Tafeltjes en stoeltjes worden aangeleverd. De stangen worden in elkaar gestoken en een frame ontstaat. De dekzeilen worden eroverheen getrokken en een ware partytent verschijnt. Verderop ligt een jeu-de-boule veldje en daar worden ook enkele tentjes opgezet. Het zand op deze veldjes is kleddernat van de regen en enkele mensen proberen met harken en scheppen het zand om te ploegen.
Om twaalf uur is alles gereed en staan de mensen handenwrijvend met elkaar te praten. Bezoekers zijn er niet te zien. Het regent nog steeds.
Vogels zitten verderop in de boomtoppen te wachten tot de rust weerkeert, en zij weer naar hun nest terug durven.
“Vanmiddag krijgen we ook muziek.” Roept een buurman opgewonden. “Leuk, en met diversen hapjes. Kom je ook?”
“Nee.” Zeg ik. “Ik woon er tegenover en dus zit ik op de eerste rang, maar dat hoeft natuurlijk geen voordeel te zijn. En die hapjes? Die mogen ze van mij houden.”
Schouderophalend loopt buurman weg. Ik ga terug naar boven.
De aangeschoffelde perkjes worden met voeten getreden en ik vraag mij af of niemand beseft dat alles wordt platgetrapt? Busjes rijden af en aan, en laten hun sporen na in het vers gemaaide gras. In het kleddernat geregende gras worden drie busjes geparkeerd. Een parkje met smalle voetpaden en dan met busjes eroverheen rijden? Wie geeft daar eigenlijk een vergunning voor af? Mompel ik in mijzelf.
Inmiddels is het één uur geweest en er wordt muziek aangezet. Luide klanken weerkaatsen tegen de flat. Enkele vogels vliegen verschrikt weg. Tafeltjes en stoeltjes staan uitnodigend te wachten, maar bezoekers zijn er niet. Ook jeu-de-boulers worden daar node gemist.
Half drie, en het terrasje zit vol. Nou ja vol. Weliswaar twee bezoekers en een kind; en mensen van het gebeuren.
Een ouder echtpaar loopt er met een wijde boog omheen. Een man en een vrouw die hun hondjes uitlaten blijven even kijken, en lopen dan schouderophalend verder. De muziek is gestopt en een tekenaar tekent een portret van het enige aanwezige kind.
Vier uur. Niets veranderd aan het bezoekers aantal. Speeltoestellen staan er verlaten bij, niemand is op het jeu-de-boule veldje en iemand staat in een microfoon te kwelen op een manier dat je die vent zou willen kelen. Toch een zielige vertoning zo. Pak je boel op en ga weg, ga naar huis; scheer je weg van hier. Opgedonderd!
En of men mijn gebeden verhoord heeft keert om vijf uur het tij en het zingen houdt op. De laatste gasten lopen weg en men begint dingen in busjes te laden. Het is zelfs droog geworden.
Anderhalf uur later is alles opgeruimd en ingepakt. Opmerkelijk is dat het opruimen minder tijd in beslag neemt, in tegenstelling tot het plaatsen dat drie uur duurde.
Het park ligt er weer leeg en verlaten bij. Geen wandelaars of mensen die hun hond uitlaten. Een enkele vogel waagt zich terug en cirkelt angstvallig om zijn nest heen om te zien of de kust veilig is.
Een feest kon ik het vandaag niet noemen, los van het item dat onherkenbaar bleef; om over de toegevoegde waarde maar te zwijgen.
©Prlwytskovsky.
zie: groepslog.punt.nl |
|
|
|
De zinloosheid van een ceremonie
Verhaal/Waar-gebeurd | Schiedam
|
26 April 2012 | 21:37:50
|
Begin van de ochtend ….:
Een zandlichaam, grondverzetmachines, mensen aan het werk; een vrachtauto wacht op de werkbrug voor een slagboom die naast het pad staat.
Gisteren al, werd er een witte kantoorcontainer geplaatst, en drie vlaggenstokken werden ingegraven. Twee vlaggen met de bedrijfsnaam van de aannemerscombinatie A4all werden gehesen. Alles werd nog eens goed aangeveegd en strak gewalst.
Nu, op de vroege ochtend, wordt de slagboom verplaatst naar een loos stukje zand; zomaar ergens lijkt het. Op het laatste moment wordt de derde vlag gehesen: de Nederlandse.
Mensen komen druk gebarend aangelopen, in schreeuwende oranje en gele outfits; en met bijpassende gekleurde helmen. Een straffe wind blaast het zand over het talud- en de mensen heen. Een helm waait weg. Handen worden voor ogen gehouden tegen het opwaaiende zand.
De slagboom wordt met de hand omhoog gedaan en fotografen knippen er naar hartenlust op los. Applaus volgt. De wachtende vrachtauto rijdt nu door de geopende slagboom en stopt even verderop. Van een afstand is er zowel voor als achter de slagboom niets anders te zien dan zand.
Mensen lopen groepsgewijs weg en stappen in klaarstaande glimmende limousines. Portieren worden door strak geklede mannen opengehouden en na het instappen van de hoogwaardigheidsbekleders weer gesloten. Achter elkaar rijden ze de woonwijk uit.
Direct hierna worden de vlaggen gestreken en de masten weggehaald, in een tempo dat vele malen hoger ligt dan toen zij geplaatst werden. Een shovel tilt de slagboom op en rijdt er mee weg. De kantoorcontainer wordt eveneens verwijderd.
Het veld ligt er verlaten bij.
Eind van de ochtend …: de realiteit keert terug. Werkzaamheden worden hervat. Niets van de ceremonie is er nog, anders dan een strak gereden zandpad..
Van op afstand is er geen geluid waarneembaar en lijkt het een surrealistisch schouwspel waaronder de signatuur van Salvador Dali niet zou misstaan.
Hoera: het lang verwachte werk op de nieuw aan te leggen A4 is eindelijk officieel gestart.
©Prlwytskovsky.
zie: groepslog.punt.nl |
|
|
|
Bekeken door poezenogen
Verhaal | Verhalen
|
20 April 2012 | 19:23:16
|
Heerlijk lig ik hier. Languit op mijn linkerzij, op de vloerbedekking, met mijn achterbenen gestrekt en met mijn rechtervoorpoot op de drempel van het balkon. De zon schijnt lekker warm op mijn vacht.
Er loopt een vlieg op de bloembak. Ik sta op en besluip hem. Maar voordat ik bij hem ben vliegt hij alweer weg. Jammer.
Ik ga op het beton zitten en kijk spiedend naar beneden, de lager gelegen balkonnetjes langs.
Die rooie van de achtste verdieping en drie huizen verderop, wordt steeds dikker. Minous heet ze. Ze heeft net een nest gehad en nu zit ze weer met jong. Echt een lellebel dat beest.
Ik steek me kop door de spijlen van het balkon en zie op de vierde etage Verbrugge liggen, zo heet die zwarte kater. Verbrugge is ooit door een misstap naar beneden gelazerd maar hij heeft het overleeft. Hij verwacht nu dat iedereen voor hem buigt. Nou mij niet gezien, ik loop wel even om als ik hem tegenkom.
Hiernaast hebben ze een hond, maar daar hoef je natuurlijk niet naar te kijken. Die maakt wel erg veel lawaai, blaffen en zwaar ademen. Ik krijg het idee dat hij niet van ons kat- achtigen houdt. Goed dat er een hek tussen ons in staat.
Oh kijk, daar beneden op dat terrasje, daar loopt van Zijl. Van Zijl is een Cyperse kater en hij mag wel langs alle terrasjes lopen; geen twee of viervoeter die hem daar wegjaagt.
Ho stil ….: een duif op de balkonrand. Heel voorzichtig besluip ik hem. Ik zak diep door mijn poten zodat hij mij niet ziet, mijn oren plat langs mijn kop. En net als ik vlakbij ben dan vliegt hij weg. Gênant gewoon, om zo door een vogel behandelt te worden. Want je weet nooit wie er naar mij kijkt. Wacht maar: ik krijg je wel een keer.
Ik ga naar binnen, slokje water drinken en misschien staat er nog wat te eten. Zo niet dan ga ik in de zijkamer op de stoel liggen, op mijn dekentje. Al deze indrukken maken slaperig. Gaaaaaap…
@Gijs.
zie: groepslog.punt.nl |
|
|
|
Prlwyts denkt ...
Taal | Verhalen
|
18 April 2012 | 15:37:13
|
|
|
|
Wat staat hier?
Taal | Verhalen
|
17 April 2012 | 21:13:40
|
Neem je gemak en lees wat hier staat ...... Je kunt het!
D323 M3D3D3L1NG L44T J3 213N T0T W3LK3 GR0T3 PR35T4T135 0N23 H3R53N5N 1N 5T44T 21JN. 1N H3T 83G1N W45 H3T 23K3R N0G M031L1JK D323 T3K5T T3 L323N, M44R NU K4N J3 H3T W44R5CH1JNL1JK 4L W4T 5N3LL3R L323N 20ND3R J3 3CHT 1N T3 5P4NN3N. D4T K0MT D00R H3T 3N0RM3 L33RV3RM0G3N V4N 0N23 H3R53N5. KN4P H3? D323 M3D3D3L1NG M4G J3 K0P13R3N 3N V3RD3R V3R5PR31D3N.
Als je tot het einde kan lezen dan staat Alzheimer nog niet voor je deur.
zie: groepslog.punt.nl |
|
|
|
|
|
