Als ik naar de klok kijk dan zie ik de tijd verstrijken, langzaam weliswaar maar hij verstrijkt. Het is 17:01 uur en de seconden tikken weg, de grote wijzer beweegt zich schoksgewijs voort. Weer een seconde voorbij, weer een minuut later.

 

Maar wat is er eigenlijk in die ene seconde gebeurd, of in die ene minuut? Heeft er ergens een aardbeving plaatsgevonden, of een tsunami? Wordt er een oude vrouw beroofd van haar laatste tientje, of wordt er iemand neergestoken voor de vaak? Wordt er een kind geboren of gaat eindelijk die knop van mijn cactus open? Allemaal vragen die in mij opspelen als ik naar de klok kijk en de tijd ziet voortschrijden.

 

17:20 uur is het nu, ik ga eens lekker onderuit zitten en fantaseer er vrijelijk op los met dit onderwerp. Want het kan toch nooit zo zijn dat de tijd een ding is; een ding dat ongecontroleerd voortschrijdt? Nee, het moet iets zijn dat aangestuurd wordt. Maar dan meteen de volgende vraag: door wie of door wat? Als tijd bijvoorbeeld wordt aangestuurd door “wat” dan kom ik als vanzelf uit op “wie”. Interessante gedachten vindt ik en schenk mijzelf nog een lekker borreltje in.

 

Veronderstel nu dat de tijd wordt beheerd door een persoon. Een man? Denkend aan vadertje tijd kan het ook niemand anders zijn dan een man. Mijn fictieve persoon is niet die bebaarde grijsaard, nee, ik denk aan een persoon zoals wij dat zijn; een soort wandelaar die onopgemerkt voorbij loopt zoals ook de tijd onopgemerkt voorbij gaat.

 

 

Hij houd een stopwatch in zijn hand en loopt door de winkelpromenade; onopvallend zoals iedereen daar onopvallend loopt. Spiedend, of hij iemand vind die zijn taak kan overnemen zoekt hij naar een opvolger.

 

Als ik de drankwinkel uitkom loopt hij recht op mij af.

“Kom mee naar dat terras, daar kunnen wij even praten.” Sommeert hij mij min of meer.

Niet wetende wat hij bedoeld ga ik zitten en luister …

“Kijk,” zegt hij: “ik ben vadertje tijd en beheer de laatste seconde. Maar ik voel mijn einde naderen en ik moet een opvolger vinden voor het te laat is en jou heb ik daar voor uitgekozen.”

 

“Natuurlijk.” Zeg ik. “Heb je geen betere mop?” Ik neem een slok van mijn koffie.

“Nee,“ zegt hij: “jij moet mijn opvolger worden.” En hij laat mij zijn stopwatch zien. Op het display zie ik onvoorstelbare rampen die alreeds gebeurd zijn maar ook die nog moeten plaatsvinden. Verbaasd vragend kijk ik hem aan.

 

“Het enige wat jij moet doen is elk uur op deze knop drukken, meer niet. Als je dat niet doet dan verstrijkt de laatste seconde en houdt de wereld op te bestaan.” Meteen zie ik zijn ogen glazig worden en zijn ademhaling stopt.

 

Het is 17:59:48 uur. Ik pak zijn stopwatch, plaats mijn vinger bij de knop en wacht tot het precies 18: 00 uur is. Ik druk op de knop en meteen lees ik op de display: welcome Peter, good to see you.

 

Prlwytskovsky.

Ja jongens, het is geruime tijd stil geweest op mijn Punt. Sorry. Maar voor wie het interesseert kijk even mee over mijn schouder en wordt deelgenoot in mijn gedrevenheid om mijn hok op te knappen.

Afijn, het is dus ….

 

 

Vandaag (na van de week het plafond te hebben gewit) mijn noeste arbeid bekeken en beoordeelt: het is goed bevonden.

 

Wat nu? Verven? Strak plan! Dus op naar de plaatselijke bouwmarkt en een blik kozijnenverf uitzoeken in een passende kleur. Maar wat voor kleur is passend? Wit? Wel erg gewoon hoor. Er zit nu een kleur op tussen wit en zwart in, en daar wil ik vanaf. Dan maar voor zijdeglans wit gaan? Jij je zin: jou feesie!

 

Dus de witte verf goed dooreen roeren met een bijgeleverd roerstaafje. Heb ik me overigens de pleuris naar gezocht, maar je blijkt dat gratis bij de kassa erbij te krijgen. Wist ik dat? Ondertussen veel van de bouwmarkt gezien.

 

Met een kwastje wat hoekjes gedaan om dan met een “Meester” kwast de andere oppervlaktes te bestrijken. Ja ja: een meester kwast! Ik ga niet voor minder. En dan net als ik de bovenkant van het bovenlicht wil insmeren met de zijdeglanslak kleur wit, komt de zon om de hoek en schijnt midden in me smoel. Ik bedoel: nooit schijnt de zon hier in Nederland als ik dat wil. Maar uitgerekend als ik aan het renoveren ben, en met één dichtgeknepen oog de bovenste rand van het kozijn staat te painten, schijnt ’ie middenin me bek. Toe maar jongen, schijn maar lekker, neem ik even een biertje: Proost!

 

Om tien voor drie is de zon achter een flat verdwenen en kan ik eindelijk bovenkant van het raam verder in de tsjet zetten. Maar jongens wat sta ik toch weer te genieten, met die verfspetters op me bril, op me handen en op het raam ….: dit is toch genieten pur-sang! Voldaan stap ik van het houten keukentrappie af, aanschouw het geheel en vind het klote!

 

Maar ja, zoals met dat witten alreeds opgemerkt: morgen pas oordelen Peetjes. Nu is het borreltijd.

 

Wakker en vooral helder bekijk ik mijn gedane arbeid en keur het goed. Hoewel … hier en daar een extra streekje verf zou niet misstaan. Maar omdat mijn ‘nadenken’ geruime tijd in beslag neemt, scroll dan maar door naar maandag. En zo niet, neem dan ook even een biertje uit de koele kast …: Proost!

 

 

‘t Ziet er niet uit. Een donkere ondergrond met een witte laag verf eroverheen? Nee: hier moet nog een keer overheen gekalkt worden. Dus fluks door de verf heen geroerd, de meester kwast ingedoopt en verven maar.

 

Als het verfkarwei geklaard is begeef ik mij naar de plaatselijke Gamma en zoek me een beschaafd behangetje uit. Een in- en uitsmeerkwast, een Stanley mesje en een schaar worden er bij aangeprijsd; nog een emmer stijfsel en ik kan mij naar huis spoeden voor ….

 

Borreltijd!

 

Het stijfsel flink dooreen geroerd zodat er een vloeibare doch plakvaste, en vooral smeerbare substantie ontstaat. Het is zaak om het muuroppervlak, in banen, alvast voor te snijden. Hierna is het een kwestie van de banen in te smeren en tegen de muur aan te plakken, goed aansluitend aan de vorige baan. Niks mis mee; loopt gesmeerd. Van de vier muren zijn er nu twee klaar.

 

Borrel tijd.

 

 

Met oogkleppen op loop ik de woonkamer binnen en kijk voorzichtig om mij heen. Het behang is niet naar beneden gekomen maar heeft zich keurig strak gezogen aan de muren, valt me weer mee. Als ik door het stijfsel roer zie ik dat het in perfecte staat verkeerd, dus: pluk de dag en doe voort mijn jongen.

 

Na de lunch zijn de andere twee muren behangen en kijk ik tevreden in het rond: goed gedaan jochie! Spreek ik mijzelf moed in.

 

Borrel tijd.

 

 

Ruikt best lekker, zo’n kamer die net geschilderd en behangen is. Alles zit zoals ik het in gedachten had. Maar ja, boven die kastdeuren, en in de hoeken moeten nog wat strookies worden geplakt, ik bedoel: het moet wel ‘af’ zijn, hè?

 

Vele Godvers en enkele uren later zitten de strookjes waar ik ze in gedachten had. Nu even de lampen weer terug ophangen. Is de stroom eraf? Nee, die staat er gewoon op. De schakelaar staat toch uit? Met mijn spanningzoeker meet ik of er prik op staat. Nee dus, en ik ga aan de arbeid om lamp één op te hangen.

 

Gloeiende-gloeiende ……… me petje vliegt de lucht in en ik heb het gevoel ineens stekelhaar te hebben: er staat stroom op!! Onderzoek leert dat ik mijn spanningzoeker op een isolatieding heb geprikt en niet op het koperdraadje. Oooeewwww ………

 

Maar ondertussen is het half vijf en dus, jawel: Borreltijd! Morgen verder.

 

 

Kabels, lampen en andere zaken die ik in no- time van de muren had geplukt, kosten mij een hele vrijdagochtend om ze weer op hun plek te krijgen. De hele zaak werkt zoals het hoort en daar gaat het maar om.

 

Na de lunch ruim ik keurig de teringzooi op, smijt alles in de zijkamer en loop voorzichtig mijn living in. Tevreden kijk ik in het rond en vraag mij af: waarom heb ik dit niet jaren eerder gedaan?

 

One room ‘s ready, four to go ……

 

Prlwytskovsky.

Dinsdag.

 

Dus ik kom bij de lokale bouwmarkt aangereden en nog net niet zegt het personeel: koffie met alleen melk voor meneer. Dit, om even aan te geven hoe vaak ik deze vestiging de laatste tijd frequenteer.

 

Een emmer witklak moet ik hebben en wat rollers, en vooral niet te vergeten een steel en een houder voor die rollers. En een witkwast, voor de hoekjes en gaatjes waar je met een roller niet bij kunt. Klaar ben ik weer.

 

Afrekenen en als een speer naar huis, waar ik mij fluitend aan mijn geliefde hobby te buiten ga, namelijk: een plafond van negen bij vier meter witten.

 

Alvorens te gebruiken ‘Goed doorroeren’ staat er op de emmer te lezen.

Moet dat linksom of rechtsom? Jammer dat dat er net niet bij staat. Zoiets zou een toevoeging zijn voor mijn bioritme, maar dan moet ik wel weten welke kant ik op moet draaien.

 

Dan is het nu tijd om de links- en soms ook rechts geroerde witkalk in de doseerbak te laten druipen. Wat voor bak? Doseerba… ba… ? Godverrrrrrrrr …: zo’n blauw tering bakkie vergeten, met zo’n glijplaat voor je roller.

 

“Rustig Peetje, rustig nou, gewoon ‘even’ naar de bouwmarkt en haal zo’n bakkie. Ja?” Spreek ik mijzelf vaderlijk toe. Weer mijn verbouwingskleren uit- en mijn fatsoenlijke kleren aantrekken en dan op pad naar de bouwmarkt. De caissière zwaait al naar mij maar ik loop chagrijnig door. In de rij bij de kassa sta ik tussen echte klussers, mannen met cement op hun handen en op hun broek een partij witkalk waar ik zeker de helft van mijn plafond mee kan witten; echte kerels dus. En daar sta ik dan, onbevlekt tussenin.

“Ik wou het nog zeggen,” zegt de caissière lachend tijdens het afrekenen.

Zonder om te kijken scheur ik naar huis en pak de draad op waar ik gebleven was.

 

Kwastje witkalk voor de randen en met de roller-op-een-steeltje de grote banen bestrijken. Af en toe de roller rijkelijk indopen in de voornoemde emmer met glijplaat. Een enkele keer pleurt de ‘met witsel geladen’ roller van de steel af. Moet kunnen. Toch? Mij hoor je niet.

 

Anderhalf uur later ben ik klaar en ik heb me een paar armen zeg ….. godsamme: alsof ik (in me pakhuis) 40 ton geld heb staan opscheppen. Als ik omhoog kijk dan ziet het er niet uit. Natuurlijk niet.

 

De andere dag pas oordelen, Peetjes.

 

Vandaag scheurtjes ontdekt aan het plafond. De oppervlaktelaag bolt hier en daar. Wat eerst een klein scheurtje leek, wordt na wat gepeuter een groter plekje en vervolgens een grote plek; en dat in meervoud. Dus het hele plafond moet ik eerst vlak maken waarna het pas gewit kan worden.

 

De verf ziet er ook niet al te best uit dus is een kwastje verf geen overbodige luxe.

 

Als al de spullen de kamer uit zijn zie ik overal verkleuringen op de vloerbedekking, waar bijvoorbeeld de bank heeft gestaan, en dat kastje; shit zeg. Dus ook nieuwe vloerbedekking nodig? Ik bedoel: het ligt er pas elf jaar.

 

Voorzichtig vraag ik mij af of er nog wel een vloer onder het kleed zit. Je weet maar nooit in een tijd als deze.

 

Prlwytskovsky.

Na mijn buurvrouw het leven zuur te hebben gemaakt heb ik wat dichtregels in elkaar geknutseld die ik aan haar opdraag. Ik heb niet de illusie dat zij deze ooit leest, maar je weet het maar nooit ....

 

 

Stemmen in de wind

roepen jou, als de avond begint

en het donker nadert,

over een huilend kind.

 

Dromend over licht,

en angst voor het donker

laten het kind huilen;

een deur gaat dicht.

 

Bomen praten ruisend over het verleden,

over haat en over nijd;

over mensen in het heden.

Sommigen raken elkaar kwijt.

 

Maar verliefden sterven niet.

Wind waait zachtjes door hun riet.

Zij overleven en denken aan een kind;

als de avond begint.

 

 

                        Prlwytskovsky.

Inmiddels heb ik mijn woonkamer ont- behangt. Het afgetrokken behang heb ik netjes opgerold en in een vuilniszak van type large gepropt. Mijn corpulente verschijnen draagt er toe bij dat ik niet al te breed door deuren kan lopen, en zeker niet met een gevulde vuilniszak van het type large.

 

Als ik die zak de galerij op donder, hoor ik mijn buurvrouw meteen schreeuwen. Zij gaat bijna languit over mijn zak. Zij gaat wel vaker languit over een zak, maar daar heb ik het nu niet over.

 

Gezamenlijk stappen wij de lift in en gaan naar beneden. Nieuwsgierig kijkt zij naar mijn zak en dan naar mij.

“Waag het niet om één of andere gore opmerking te plaatsen”.  Tiert zij beledigd.

“Ik zeg toch niks?” Zeg ik. “Of bedoelt je een opmerking over mijn volle zak? Of over mijn grote zak?”

“Man, hou toch eens op met die vunzige taal. Altijd hetzelfde met jou. Kun jij nou nooit eens ergens anders over praten?” Vraagt zij mij op de man af.

 

“Zullen wij het dan liever over die buurvrouw van de zevende etage hebben?” Informeerde ik. “Die heeft een voorkeur voor leer, wist u dat?”

Vragend, maar meer afwachtend kijkt zij mij aan.

 

“Laatst zag ik haar en toen had ze leren pijpen. En volgens mij heeft zij een flinke scheur in haar broe …..”

“Hou je nou op?” Stampvoet buufje, en meteen gaan de liftdeuren open; zonder gedag te zeggen rent buufje er van door.

 

Jammer, het werd juist zo gezellig.

 

Prlwytskovsky.