Is antiloop een middel tegen diarree, of iemand die een hekel heeft aan lopen of gewoon een beest? Is bedacht het bed naast nummer zeven, en bedoel je met achteraf: min acht?

Ja hoor, wij zijn er weer. Even de Nederlandse taal uit elkaar plukken.

 

Met Continenten bedoelen wij natuurlijk het inenten op een delicate plaats van het lichaam en papier is niet anders dan een zwaarlijvige Ier.

 

Een minister is een kleine ster en een krakeling is het zoontje van de plaatselijke inbreker, een profeet is een professor die eet en kaarsrecht is niets minder dan het recht om kaarsen te fabriceren.

 

Vertrouwen doe je in het buitenland, als je daar trouwt. Uurwerk is werk dat per uur betaald wordt of een tijdsaanduiding, en minimaal is een kleine maaltijd.

 

Panama, dan laat vader moeder voorgaan; een eileider is een autoritaire kip en een uitdrukking is het einde van een constipatie.

 

Maar zo weet ik er nog wel een paar. Want in een tijd als deze, waarin iedereen de hand op de knip houdt zit zelfs de kapper met zijn handen in het haar. Schippers raken aan lager wal en voor de wapenindustrie zit er geen schot in. Bovendien zoek ik me rot naar mijn gootsteen, want die is verstopt.

 

Voor de dames heb ik er ook nog eentje: een man maakt je eerst het hof en leidt je dan om de tuin.

 

Kun je het nog een beetje volgen?

 

VERZUIPEN! Daar heb ik nu zin in, dat ga ik doen ja. Maar daarvoor moet ik naar het buitenland.

Ver.. zuipen?

 

Prlwytskovsky.

Lang geleden, ergens in de zeventiger jaren, wilde onze verzekeringsagent een afspraak maken met mijn vrouw en mij, om over onze polissen te praten die volgens hem ineens niet meer aan het huidige tijdsbeeld voldeden en aanpassing behoefden. Zelf reed ik met een vrachtauto door het hele land en wist nooit wanneer ik thuis kwam maar na veel aandringen en vaak telefoneren hadden we dan toch een afspraak in de agenda’s staan.

 

Het was november, het regende heel hard die avond en er stond een gure wind. De bel ging en wij deden open, stel je hierbij voor dat wij in een flat op de derde etage woonde, zonder lift en niet konden zien wie er beneden stond. Hijgend en puffend kwam de verzekeringsagent boven en op de trap schalde zijn stem al luid dat hij nog maar één verdieping hoefde; want een grote muil dat die vent had zeg, tsjonge …. Druipend kwam hij de gang in en trok zijn jas uit.

“Wat een beestenweer he meneer, het is treurig.”

“Mwah” zei ik: “ik heb het wel erger meegemaakt.”

“Hahaaaaa die meneer, en het spookt nu al zo.”

Hij liep de woonkamer in, bewonderde mijn aquarium en zei dan steevast: “jongens wat wonen jullie hier leuk en gezellig.”

 

“Mot je koffie?” Vroegen we.

“Nou dat gaat er met dit weer altijd wel in.” Knalde hij door de kamer, ondertussen observeerde ik hem of er niet een knop aanzat om hem zachter te zetten. Na het sociale praatje dronk hij zijn koffie op door weerzinwekkend met een pink omhoog het laatste slokje uit het kopje te lurken. Zijn tas kwam tevoorschijn waar hij zijn onmetelijke troep in bewaarde en die hij deel voor deel op tafel en op de grond uitstalde. Eindelijk kwam hij ter zake en lichte er een polis uit die hij nogal ondergewaardeerd vond. Het was een polis die uitkeerde bij vroegtijdig overlijden van een van ons. Hij nam mijn beroep als chauffeur als voorbeeld en stelde dat als er iets met mij zou gebeuren dat mijn vrouw dan schadeloos gesteld moest worden door deze polis.

 

“Nou zei ik, als er met mij iets gebeurd dan trouwt ze maar met een ander zodat dat probleem daarmee is opgelost dus heb ik je polis niet nodig.”

 

Meteen kreeg ik een stomp van mijn vrouw want het was immers haar voordeel waar we over spraken.

 

“Kijk zei hij,” onvermurwbaar als hij was:  “als niet u maar uw vrouw nu eens iets overkomt en u komt alleen te staan dan heeft u toch hulp nodig die betaald moet worden?”

“Welnee” zei ik, “ik ben nooit thuis dus ik zou niet weten waarmee ik geholpen moet worden, nee ik ben niet overtuigd.”

 

Even liet hij een stilte vallen en kiepte zijn tas met de resterende inhoud leeg op de grond en zocht naar iets. Toen hij overeind kwam zei hij: “als uw vrouw nu eens in een rolstoel zou belanden, wat kost dat dan niet allemaal?”

 

Hij deed wel z’n best, dat moest ik hem nageven.

 

“Nou” zei ik: “als ze in een rolstoel zit kan ze de deur niet meer uit wat mij toch een aardige besparing oplevert waarmee ik die rolstoel kan bekostigen.”

Mijn vrouw was naar de keuken gevlucht en door het raam in de keukendeur zag ik dat ze naar haar voorhoofd gebaarde, maar ook zij lachte zich rot.

 

“Ja meneer, u kan er de draak wel mee steken maar als het u echt eens overkomt dan piept u wel anders.”

Hij schepte al zijn rommel op, en kiepte dat terug in zijn tas.

 

Zijn jas was inmiddels een beetje opgedroogd en na hem aangetrokken te hebben liep hij naar buiten. Beide kregen wij een stevige handdruk van hem en hij wenste ons veel geluk.

“Ja dat zullen we nodig hebben zonder u polis.” Zei ik.

“Hahaaaaa die meneer” schalde het door het trappenhuis en hard lachend liep hij de trap af.

 

Mijn vrouw sloot de deur, draaide zich meteen om en zei: “idioot, kan je nou nooit eens normaal doen?”

 

Na een paar minuten zaten we beide te schudden van de lach en vroegen ons af: zou hij volgend jaar terugkomen?

 

Prlwytskovsky.

De karretjes waren hartstikke op bij mijn geliefde buurtsuper en dat betekend meestal een drukte van jewelste. Toevallig kwam er iemand aanstrompelen met een over beladen kar met voer, geduldig wachtte ik tot de inhoud was verwijderd en ik er met het karretje vandoor kon om vervolgens op te gaan in de massa tussen de schappen. Zo gek kon ik het niet verzinnen of het was aanwezig, een verschijnsel dat ik kort geleden niet als zodanig kon verwoorden maar daar heb ik al eens een verhaal over geschreven. In no-time stond ik weer buiten in de volle lente zon, en ik had het me daar naar me zin zeg.

 

Om de hoek bij de bloemenboer liep ik een buurvrouw bijna letterlijk tegen haar heerlijke lijf, een buuf die eigenlijk nog nooit door mij is beschreven. Ze heeft een speciaal plekje in mijn hart maar het lot heeft altijd voor ons beslist dat wij elkaar op verkeerde momenten ontmoeten. Ik vertel dit nu even in het volste vertrouwen aan jullie, hè, dat dit dus even onder ons blijft en niet wereldkundig wordt. Vandaag leek het helemaal anders te verlopen want ze bleef staan en praatte met mij terwijl ik een blik wierp op haar mooie donkerblauwe ogen en ze rook me daar lekker jongens, whoooowhhh.

 

In een ver verleden had ik haar eens zover gekregen dat ze mijn toenmalige optrekje durfde te betreden alwaar wij samen een fles met een ondefinieerbare inhoud ontkurkte en soldaat maakte. Hierna heb ik haar nooit meer gezien. Lag dat aan de wijn of tarten wij destijds ons lot met dit Bacchanaal?

 

Ik gaf aan dat er altijd een flesje wijn in voorraad is omdat je immers nooit weet wie er aanbelt. Ze lachte al haar tanden bloot, godallemachtig wat een heerlijke aanstekelijke lach spreidde zij ten toon inzake deze opmerking van een heikneuter als ik. Buufje zweefde weg, ik keek om en zag haar zich voortbewegen; zweven is een beter woord. Mij ondertussen in trance achterlatend. Degene die zweefde was ik zelf omdat ik bijna van de stoeprand af flikkerde en tussen de geparkeerde auto’s belandde maar net op tijd wist ik mijn roer te houden en begaf mij met een gevoel van zeer groot welbehagen naar mijn vervoermiddel.

 

Eenmaal thuis zet deze euforie zich voort, en als ik de buitendeur open komt mij meteen een heerlijke temperatuur tegemoet, vergezeld met de nodige zonnestralen.

Het is lente zowel buiten als tussen mijn oren en ik denk terug aan mijn buufje, een gedachte die lentekriebelsverhogend werkt.

 

Ondertussen poets ik alvast de wijnfles op want je weet maar nooit ….

 

Prlwytskovsky.

In een ouderwets landhuis waarin nog een echte Baron en Barones leeft, met personeel, speelt zich dit verhaal af. Op een goede, of zo u wilt op een kwade dag komt het dienstmeisje bij de Barones op audiëntie.

 

"Ik wil mijn ontslag hebben, mevrouw." Zegt ze onzeker.

 

"W-wat vertel je mij nu kindje, is het werk je te zwaar of ...? Informeert de Barones.

 

"Nee, het is veel erger," jammert ze. "U weet dat ik niet getrouwd ben en nu ben ik in verwachting. Ik besef de schande dat dit met zich meebrengt en daarom moet ik hier weg." Biecht ze op.

 

"Ach kindje," zegt de Barones: "ik zal eens met mijn man gaan praten om te bezien of wij dat kleintje niet kunnen adopteren dan kun jij gewoon hier blijven werken."

 

Nou, dat was toch een gul gebaar van de Barones. En zo gezegd, zo gedaan.

 

Maar na ongeveer anderhalf jaar komt het dienstmeisje weer op audiëntie bij de Barones.

 

"Tja, ik schaam mij diep maar ik wil toch mijn ontslag hebben." Zegt het meisje huilerig.

 

"Wat is er aan de hand meisje, is het een beetje teveel geworden de laatste tijd voor je?" Vraagt de Barones.

 

"Oh mevrouw, ik durf het bijna niet te zeggen maar ik ben weer in verwachting en ik besef dat ik nu niet nog eens een beroep op u kan doen dus ehhhh ...."

 

"Luister eens goed" zegt de Barones toornig, "je werkt ontzettend goed en we zijn allemaal erg aan je gehecht daarom wil ik nog een keer met mijn man gaan praten om je te helpen,"

Biedt de Barones haar aan.

 

En na enig wikken en wegen werd ook de tweede baby geadopteerd en kon het meisje gewoon blijven werken.

 

Echter na twee jaar komt het meisje weer om een onderhoud vragen. De Barones roept kwaad: "je bent toch weer niet in verwachting, hè?"

 

"Nee," zegt het meisje verontwaardigt.

 

"Maar waarom wil je dan toch nog weg van hier?” Vraagt de Barones.

 

"Ziet u," hakkelt het meisje: "een gezin met twee kleine kinderen is mij toch net iets te veel."

 

Prlwytskovsky.

Volgens mijn horoscoop moet ik mijn vrienden overdadig gaan bezoeken. Aldaar ontmoet ik dan nieuwe en jongere vrienden. Maar wie zegt dat ik daar op zit te wachten? Ik bedoel: ik heb al genoeg aan mezelf op dit moment.

 

De relatie met mijn partner is bijzonder goed, lees ik verder; al moet ik meer naar haar/hem luisteren. Op dit moment ben ik partnerloos en dan lees ik dit soort ontspoorde onzin. Nergens staat bijvoorbeeld te lezen dat ik aan het klussen ben, of aan het behangen, witten of verven: nergens! Dus wat is dan de toegevoegde waarde van een horoscoop??

 

Ik werk mij bijvoorbeeld vierkant over de rooie. Niet dat dit nou zo nodig moet hoor, maar ik zet mijzelf ertoe aan. Het behang bijvoorbeeld zit er pas twaalf jaar op, evenals de witkalk en de verf. Het zag er immers allemaal nog perfect uit. Totdat ik de eerste streek witkalk op het plafond smeer. Verbaasd kijk ik naar het verschil tussen nieuw en oud. Dat doe ik vaker, maar dat heeft met witkalk nu even niets te maken, dat is een ander verhaal.

 

De moed erin gekregen smeer ik er lustig op los. De ene baan na de andere krijgt een gedoseerde streek witkalk toebedeeld. Overmoedig geworden, doordat ik ervaring krijg om de roller in te dopen en vervolgens zonder morsen naar het plafond te brengen, stap ik van het trapje af, aan de verkeerde kant, namelijk: met één poot in de bak witkalk.

 

Gloeiende-gloeiende …… Met recht kan ik nu spreken van: een wit voetje gehaald.

 

Na het gehele plafond te hebben ingesmeerd ziet het er vervolgens niet uit. Natuurlijk niet. Morgen de zaak nogmaals beoordelen.

 

Volgens mijn horoscoop geniet ik met volle teugen van mijn vrije tijd.

 

Prlwytskovsky.

Afijn, ik had dus een valentijnskaart gekregen van een mij onbekend iemand die mij wel zag zitten, maar die zich vooralsnog niet bekend wenste te maken aan mij. Niet dat ik nu zo nieuwsgierig was dat ik persé wilde weten wie het was, dat niet; maar toch beheerste het mijn denkpatroon.

 

Gnuivend en handenwrijvend met een smerig lachje om mijn mond bedacht ik snode plannetjes om haar uit haar tent te lokken, wie het ook moge zijn; een blogster of een buufje is mij om het even. Ik bedankte bijvoorbeeld, in het voorbijgaan elke mogelijke vriendin in spé voor haar valentijnskaart. Ook de chat-kontakten die ik heb verzameld lokte ik op deze manier uit hun tent maar niemand reageerde positief.

 

Toen ik thuis kwam vond ik niet één berichtje in de brievenbus. Niks! Fluks de voordeur ontsloten en kijken of er iemand heeft gebeld vandaag. Niemand! Dan mijn computer opstarten en kijken of er een mailtje is. Nee! Langzaamaan gaf ik de moed op, toen zich een vriendin melde op MSN. Argeloos vroeg ze of ik nog Valentijn kaarten had gekregen.

 

“Mwah” blufte ik, “stuk of 7.” Even was het stil waarna ze vroeg of er nog een bijzondere bij zat of een erg leuke.

 

Ssssssttt …… jongens, ik heb beet: zij is het.

 

“Neuuhhh” zei ik, “t’ was allemaal rommel.”

 

“ROMMEL,” kraaide ze beledigd?

“Ja” zei ik, “er staat geen koosnaampje of andere tip bij dus ik kan wachten tot ik een ons weeg eer ik weet wie de schrijfsters zijn.”

“Wat doe je er dan mee?” Vroeg ze.

“Ik heb ze allemaal in de vuilbak gedonderd” zei ik. “Wat moet ik anders met die zooi.”

 

Toen ontstak ze in toorn: “in de vuilnisbak? Heb ik daar zo me best voor gedaan om je adres te achterhalen; ik heb er ook nog een lekker luchtje opgedaan en dan gooit die gek het zomaar in de vuilnisbak?”

“Ahahahaaaaa gefopt” lachte ik, “dus jij bent het!”

 

Pisnijdig was ze dat ik zo reageerde maar vooral dat zij erin was getuind. Hoe ik ook probeerde te zeggen dat ik haar kaart netjes op tafel had liggen in afwachting van …, maar niets hielp meer om haar tot de orde te roepen.

 

Ik ondernam nog één zoetgevooisde poging om haar te lijmen door te zeggen dat ik flinterdunne flensjes voor haar zou bakken gelardeerd met rozijntjes, bestrooid met poedersuiker en met een klontje roomboter in het midden. Gedrenkt in inmaakbrandewijn want ik moet wel op mijn budget letten met die drankprijzen van tegenwoordig, maar nee: ik had het nu echt verbruikt bij haar. Ze wilde mij best eens zien maar had voorlopig geen tijd voor mij. Ja, ergens in 2018 had ze nog een plekje vrij in haar balboekje.

 

Sip zit ik met lege handen naar haar kaart te kijken.

 

En dat teringding ruikt zo lekker.

 

Prlwytskovsky.

Laatst kwam ik met mijn zevende ex vrouw te spreken over feestelijke verwendagen zoals bijvoorbeeld Moederdag. De Vaderdagen komen er maar bekaaid vanaf omdat ik geen vader ben, tenminste niet dat ik weet. “Binnenkort is het ook weer Valentijnsdag” opperde ik, in de hoop een glimlach los te kunnen maken. In plaats daarvan kreeg ik de wind van voren in die zin dat ik altijd zo’n heikneuter was, vooral met veel hei en zeer weinig kneuter en die nooit aan zulke dagen dacht.

 

Zo, daar kon ik het mee doen.

 

In mijn lange bestaan als single raakte de valentijnsgekte mij wel een paar keer waarbij er plots een vreemdsoortige kaart in de brievenbus lag op een moment dat ik niet jarig pleeg te zijn waardoor mijn nieuwsgierigheid nog meer werd gewekt. Eenmaal die kaart geopend zag ik een voor mij onbekend vreemd handschrift dat de liefste dingen aan mij schreef. Nu kan ik mij wel groot houden en alles gevoelloos wegwuiven maar toch doet het je wat als man, dat iemand de moeite neemt om aardig tegen mij te zijn, een onbekende nogal liefst. Eerst gaf ik mijn ex vriendin de schuld maar die was nog kwaad dat ik haar toen aan de dijk zette dus die kon ik vergeten. Aan het einde van de week gaf ik de moed op ooit bekendheid te krijgen met de schrijfster dezes.

 

Maar toen sloeg het noodlot toe: de telefoon ging en een onbekende vrouwenstem begon zacht en zwoel haar naam in mijn oor te fluisteren om mij te informeren dat zij mijn Valentijn was. Ik gaf nog aan dat ze daarmee een week te laat was, maar ze liet zich niet uit het veld slaan. Of ik koffie kwam drinken bij haar want dan konden wij eens bijpraten over van alles; over ons dan in het bijzonder.

 

Ik liep over de galerij, en telde de huisdeuren af tot ik de goede deur voorhad en drukte op de bel.

Er blafte een hond, zo te horen was het geen pekineesje maar toen de deur eenmaal werd geopend vloog er een Duitse herder om m’n nek die mij spontaan begon af te likken en door het plotselinge extra gewicht verloor ik mijn evenwicht en donderde met hond en al omver en lag languit op de galerij te zwemmen. Hond vond het vermakelijk en likte lustig verder maar werd tot de orde groepen door een krijsende stem waar hond direct naar luisterde.

“Hij vind je nu al leuk, net als ik,” zei Eucalypta.

 

Ik hees mezelf op aan de balustrade en trok m’n kleding wat recht toen ik haar in het gezicht keek. Twee tellen had ik ervoor nodig om te beslissen dat ik nog liever mest ga rijden met een kruiwagen met een vierkant wiel dan dat ik ooit één keer haar schoot onzedelijk zou betasten. Ze zag het wel aan mijn gezicht dat er iets niet in orde was maar ik hield de eer aan mezelf, bedankte haar voor de kaart en ging er vandoor, zonder koffie; dat wel.

 

Nu, vele jaren later is Valentijnsdag weer in aankomst en of je het gelooft of niet maar deze avond haalde ik een donkerrode enveloppe uit de brievenbus die nogal dik aanvoelt. In de lift kijk ik nog eens naar de kaart en zie dat er op de achterkant een hartje is getekend; nee he dacht ik, niet weer een hond. Thuisgekomen scheurde ik de enveloppe open en las de inhoud. Het kwam er op neer dat de schrijfster mij erg leuk vond maar toch anoniem wilde blijven door er geen afzender bij te zetten of een andere tip waardoor ik kon gaan nadenken over wie het zou kunnen zijn.

 

De wereld is veranderd en ik gelukkig ook, ik ben nu één en al kneuter met heel weinig hei; eigenlijk helemaal geen hei meer want ik zit de hele avond op tafel te trommelen en na te denken wie dat zou kunnen zijn maar er schiet mij niemand te binnen. Eens kijken of ik m’n stressbal nog kan vinden, dat helpt in dit soort situaties.

 

Wordt vervolgd …...

 

Prlwytskovsky.

Als ik naar de klok kijk dan zie ik de tijd verstrijken, langzaam weliswaar maar hij verstrijkt. Het is 17:01 uur en de seconden tikken weg, de grote wijzer beweegt zich schoksgewijs voort. Weer een seconde voorbij, weer een minuut later.

 

Maar wat is er eigenlijk in die ene seconde gebeurd, of in die ene minuut? Heeft er ergens een aardbeving plaatsgevonden, of een tsunami? Wordt er een oude vrouw beroofd van haar laatste tientje, of wordt er iemand neergestoken voor de vaak? Wordt er een kind geboren of gaat eindelijk die knop van mijn cactus open? Allemaal vragen die in mij opspelen als ik naar de klok kijk en de tijd ziet voortschrijden.

 

17:20 uur is het nu, ik ga eens lekker onderuit zitten en fantaseer er vrijelijk op los met dit onderwerp. Want het kan toch nooit zo zijn dat de tijd een ding is; een ding dat ongecontroleerd voortschrijdt? Nee, het moet iets zijn dat aangestuurd wordt. Maar dan meteen de volgende vraag: door wie of door wat? Als tijd bijvoorbeeld wordt aangestuurd door “wat” dan kom ik als vanzelf uit op “wie”. Interessante gedachten vindt ik en schenk mijzelf nog een lekker borreltje in.

 

Veronderstel nu dat de tijd wordt beheerd door een persoon. Een man? Denkend aan vadertje tijd kan het ook niemand anders zijn dan een man. Mijn fictieve persoon is niet die bebaarde grijsaard, nee, ik denk aan een persoon zoals wij dat zijn; een soort wandelaar die onopgemerkt voorbij loopt zoals ook de tijd onopgemerkt voorbij gaat.

 

 

Hij houd een stopwatch in zijn hand en loopt door de winkelpromenade; onopvallend zoals iedereen daar onopvallend loopt. Spiedend, of hij iemand vind die zijn taak kan overnemen zoekt hij naar een opvolger.

 

Als ik de drankwinkel uitkom loopt hij recht op mij af.

“Kom mee naar dat terras, daar kunnen wij even praten.” Sommeert hij mij min of meer.

Niet wetende wat hij bedoeld ga ik zitten en luister …

“Kijk,” zegt hij: “ik ben vadertje tijd en beheer de laatste seconde. Maar ik voel mijn einde naderen en ik moet een opvolger vinden voor het te laat is en jou heb ik daar voor uitgekozen.”

 

“Natuurlijk.” Zeg ik. “Heb je geen betere mop?” Ik neem een slok van mijn koffie.

“Nee,“ zegt hij: “jij moet mijn opvolger worden.” En hij laat mij zijn stopwatch zien. Op het display zie ik onvoorstelbare rampen die alreeds gebeurd zijn maar ook die nog moeten plaatsvinden. Verbaasd vragend kijk ik hem aan.

 

“Het enige wat jij moet doen is elk uur op deze knop drukken, meer niet. Als je dat niet doet dan verstrijkt de laatste seconde en houdt de wereld op te bestaan.” Meteen zie ik zijn ogen glazig worden en zijn ademhaling stopt.

 

Het is 17:59:48 uur. Ik pak zijn stopwatch, plaats mijn vinger bij de knop en wacht tot het precies 18: 00 uur is. Ik druk op de knop en meteen lees ik op de display: welcome Peter, good to see you.

 

Prlwytskovsky.