| |
 |
Gedichtendag
Relaties | Poëzie
|
26 Januari 2012 | 13:42:52
|
Als het donker is ….
Als het donker is schrijf ik mijn gedichten,
verhalen en plagerijen.
Over buren en slagerijen,
en over jou, soms tot een uur of vier;
en laaf mij met bier
Ik verhaal over de slagersvrouw,
en spel haar van alles op de mouw.
Lachend vraagt zij: Kan ik je helpen?
Graag, zeg ik hees:
want jij hebt van dat zachte vlees.
Mijn bloeddruk is niet meer te stelpen.
Wachten op haar ….
Ik schrijf mijn verhalen en soms een gedicht,
vaak in het diepst van de nacht.
Ik kijk door het raam,
zie de maan en noem zacht haar naam,
en besef dat ik op haar wacht.
Het ochtendlicht
lacht mij smalend toe,
ik sluit mijn ogen en ben het schrijven moe.
Als ik wakker word staat zij daar, in mijn gedachten.
Ach lief, hoelang moet ik nog wachten?
©Prlwytskovsky. |
|
|
|
|
Elkaar onheus bejegenen
Religie/Algemeen | Verhalen
|
24 Januari 2012 | 10:47:31
|
Het woord “bejegenen” alleen al is om alle woordenboeken erop na te lezen: bejegenen! Wie heeft dat ooit uitgevonden en waarom? Hoe kan iemand dat überhaupt uitspreken zonder dat zijn gebit uit zijn bek valt. Volgens de van Dale betekend het niets meer of minder dan: zich op een bepaalde wijze jegens iemand of iets gedragen. “Jegens”, ook weer zo’n woord waar ik braakneigingen van krijg. Ten aanzien van of tegenover, staat er in de van Dale te lezen, als betekenis.
Ja ik weet het, ik hak, ik zit nu even niet lekker in mijn vel. Menselijk trekje? Als ik de nieuwsbulletins lees loop ik al paars aan, moreel en fysiek.
Waar het mij hier nu om gaat is dat mensen elkaar onheus bejegenen. He he, daar is dat woord eindelijk, en wel in de juiste context. Ik bedoel hiermee dingen als dat iemand die al een paar honderd jaar de pijp uit is, zichzelf profileert om macht uit te oefenen over anderen, en om anderen te onderwerpen aan de gedachtegang van de uitdrager. De onderdanen liggen ondertussen onderdanig op hun knieën, met hun handen gestrekt in één richting; andere keuzes zijn er niet. Zij zweren daarmee gedwee trouw aan hun onzichtbare overheerser.
Over onheus bejegenen kan ik ook wel een boekje opendoen. Ik kijk dan bijvoorbeeld terug naar de tijd dat ik opgroeide en gedwee deed wat er thuis werd gezegd, en toen ik als jongeling mijn eerste baan vond en werd afgeknepen door de daar regerende werkplaatschef. Wonderlijk, dat als deze mensen de pijp uitgaan het regiem ter plekke veranderd: andere mensen andere wetten. Hoe relatief is dan het leven met de op dat moment geldende beperkingen? In deze context lag ik ook op mijn knieën in een andere richting en weliswaar om te overleven maar toch … Mensen maken elkaar het leven zuur en ondragelijk.
Doe als ik en loop je trapje op. Kijk vanuit je glazen koepel uit over de mensheid en oordeel voor jezelf. Zie de wereld als Madurodam met jezelf op je eigen ladder, als een God. Sla met je vuist op tafel en een heel dorp verdwijnt. Trek ergens een stekker uit en een heel gebied zit in het donker. Ervaar welke macht je kunt uitoefenen, hoe anderen voor je kruipen. Maar is dit wat je wilt?
Of wil je lekker in je tuintje zitten met een biertje? Denkend aan vandaag en niet aan morgen, of aan gisteren; maar zorgeloos je leven leiden. Je vrouw zit tegenover je en je kijkt haar aan. Het lijkt wel of ze glimlacht en je bedenkt dat je erg veel van haar houdt. Vredig en genoegzaam lig je daar en tuurt de blauwe hemel af.
Een vogel vliegt over met een takje in zijn bek. Verderop in een boom zit zijn vrouw en samen bouwen zij een nest. Als de eitjes zijn uitgekomen hoor je de jongen piepen. Gezamenlijk kijken de jongen met opengesperde bekjes naar één bepaald punt, afhankelijk als zij zijn: naar het punt waar hun voedsel uitkomt.
Op dit punt zijn wij allemaal hetzelfde, mens zowel als dier. Hunkerend naar voedsel, geestelijk dan wel fysiek, zullen wij jegens elkaar die andere altijd onheus blijven bejegenen; tot in het oneindige.
©Prlwytskovsky.
zie: groepslog.punt.nl |
|
|
|
Prlwyts vind ....
Relaties | Verhalen
|
23 Januari 2012 | 19:28:03
|
Bigamie is één vrouw teveel hebben, monogamie is dat soms ook.
©Prlwytskovsky.
zie: groepslog.punt.nl |
|
|
|
Zondag is zij jarig
Relaties/Liefde | Verhalen
|
22 Januari 2012 | 00:17:51
|
Zondag is zij jarig en ik heb een felicitatiekaart voor haar gekocht. Maar wat zal ik er in schrijven? Ik denk na en er borrelen onderwerpen naar boven die verhalen over een ver verleden. Onderwerpen die ik graag vergeten wil.
Haar verschijnen en haar uitstraling hadden mij over de streep getrokken en ik viel als een blok voor haar. Niettemin voelde ik mij alleen als ik bij haar was. Haar oogopslag, haar stem, haar zachte huid en de woorden die zij sprak ten spijt. Goed bedoeld dat wel, maar thuis kon ik ook alleen zijn. Daar had ik haar niet voor nodig.
Dromen kan ik niet anders uitleggen als bedrog, gevoelens als een grote jongens droom die nooit verwezenlijkt wordt en de realiteit is niets meer dan het gevolg van een avondje zwaar tafelen.
Zondag is zij jarig.
In gedachten zie ik haar weer zitten. De televisie staat aan, zomaar ergens op afgestemd. Een brandende sigaret klemt zij achteloos tussen haar ranke gestrekte vingers; rooksliertjes kringelen naar het plafond. Een glas rode wijn staat onder handbereik op de tafel, voor haar. Zij schud haar hoofd om haar haren in model te krijgen en zwaait achteloos naar een voorbijlopende buurvrouw. Haar lichtrood gekleurde lippen vouwen zich om de sigaret en zij neemt een lange trek; doelloos blaast zij de rook voor zich uit.
De woorden die ik sprak hadden voor haar geen betekenis. Gevoelens werden onder hoongelach weggewuifd. Mijn stoel stond steeds dichter bij de buitendeur en met pijn in het hart verliet ik haar. Voorbijrijdend zwaaide zij naar mij maar ik deed of ik haar niet zag.
Haar kaart vouw ik onbeschreven dicht en leg hem in de lade, bij die zestien andere kaarten.
©Prlwytskovsky.
zie: groepslog.punt.nl |
|
|
|
De mens en zijn wereld
Verhaal | Verhalen
|
20 Januari 2012 | 15:34:50
|
De mens moord, de mens breekt af, de mens brand plat, de mens hakt om, de mens roeit uit.
Welk mens is zo dom om zijn eigen huis in mootjes te hakken om het in de kachel op te stoken of om zijn appelboom in blokken te hakken voor in de open haard om het in een barre winter maar een beetje warmte te hebben? Waar kun je dan nog in schuilen en wat kun je dan het volgende seizoen eten? Wat is het eigenlijke doel van het leven, van dat kopje thee, van die bloem, van dat fruitvliegje, van die glimlach, van dat compliment?
Zaden van bomen en planten die op mijn balkon waaien gooi ik niet weg. Ik verzamel ze en gooi ze over mijn balkon. Ik laat ze door de wind wegvoeren en tegen een heldere sterrenhemel zie ik ze fladderen, op weg naar een nieuwe bestemming waar zij kunnen uitgroeien tot …...?
Maar alles heeft toch een betekenis en een doel? Doelen die wij mensen niet begrijpen of niet kunnen begrijpen. Wij mensen doen er al helemaal geen moeite voor om begrip op te brengen voor welk leven dan ook. Respecteer het leven zoals jij het leidt en begrijp waarom dingen zijn zoals zij zijn en accepteer dat! Keuzes heeft de mens ‘ooit’ gemaakt, daar hebben wij het nu niet over. Waar het nu om draait is om die gemaakte keuzes te begrijpen en de gevolgen daarvan te beheersen. Pas als je weet wat bijvoorbeeld de dood betekent, dan pas kun je het leven naar zijn waarde schatten, maar daag dit niet uit.
Planten en dieren zijn de eigenlijke bewoners van deze aarde en wij mensen zijn hier maar te gast. Hoe arrogant is het van de mens om complete wouden kaal te branden om op de vrijgekomen vlaktes soja bonen te planten waarbij na enkele jaren de erosie toeslaat en er niets meer groeit op deze vlaktes? Zonder na te denken wordt het volgende regenwoud platgebrand! De hunkering naar nog meer en nog beter leidt tot de uiteindelijke ondergang van de mens, door zijn eigen toedoen welteverstaan; echter zonder dat hij dit beseft. Wie is de mens eigenlijk, dat hij deze afbreuk ongestraft maar kan doen?
Dan denk ik nog wel eens terug aan een gezegde dat ik mijn oma hoorde zeggen op haar 89e jaar; haar zienswijze over wat een mens is:
Een mens is maar een mens.
Beetje stront en een beetje pis,
Da’s alles wat een mens is.
©Prlwytskovsky.
zie: groepslog.punt.nl |
|
|
|
Onze wijkagent
Verhaal/Waar-gebeurd | Verhalen
|
17 Januari 2012 | 16:27:51
|
Er valt aan ongewenst drukwerk zeer veel in mijn bus, maar het stemt gelukkig zelden tot nadenken. Het meeste is afkomstig van de middenstand die mij drieste voorstellen doet waarvan ik het voordeel onmogelijk kan overzien. Toch is het zaak attent te blijven, want tussen alle verleidingen tref ik een oproep van onze wijkagent aan. De wijkagent wil met ons allen van gedachte wisselen over de vele inbraken in de buurt. Ik weet dat er een wijkagent bestaat. Iedereen weet dat, maar niemand kent hem. Dat komt omdat hij nooit op straat wordt gezien, want hij zit altijd maar op kantoor en wacht daar de telefoontjes van de buurtbewoners af.
Maar nu zal de wijkagent, God hebbe bij voorbaat zijn ziel, zijn anonimiteit bruusk afwerpen tijdens een voorlichtingsbijeenkomst over inbraakpreventie. Veel eenzame vrouwen verheugen zich op deze kennismaking, want een geheime wijkagent is weer net even iets anders, nietwaar? Wat me vol treft in deze uitnodiging van onze geheime wijkagent is het doel dat hem voor ogen staat: het terugbrengen van het aantal inbraken tot een "aanvaardbaar niveau." Ik lees en herlees deze zinsnede en wordt er een beetje zenuwachtig van. Gelieve mij te corrigeren als ik er naast zit, maar betekent dit dat er in onze wijk wel mag worden ingebroken zolang het aanvaardbare niveau niet wordt overschreden? Zo ja, dan groeit de politie langzamerhand toch echt uit tot onze beste vijand. Nu wordt ik al toegesproken door mijn geheime wijkagent over een beoogd aanvaardbaar niveau van het aantal inbraken.
Kort na de uitdeling van dit pamflet schoolden buurtbewoners vertwijfeld discussiërend op straat samen. Vele hadden een honkbalknuppel in de hand, zij het nog een beetje onwennig daarmee zwaaiend.
Stel nu dat er bij mij wordt ingebroken. Weliswaar is mijn woning een onneembare vesting met dat schuifje op de deur, maar er zijn inbrekers die zich hierdoor niet uit het veld laten slaan. En gelijk hebben ze, vanuit hun standpunt gedacht. Er wordt bij mij dus ingebroken. Ik kom naderhand thuis want ik ben er liever niet bij, en de woning blijkt leeg te zijn. Gauw de geheime wijkagent gebeld.
Nadat de telefoon drie keer is overgegaan neemt hij op. Dat is namelijk zo afgesproken; geheime wijkagenten nemen na precies drie keer de telefoon aan. Tel dus altijd nauwkeurig het aantal keren dat de telefoon overgaat in het kader van die-pet-past-ons-allemaal. Ik vertel de geheime wijkagent dat er bij mij is ingebroken.
"Even alle inbraken tellen," mompelt hij. "Eens kijken, nee: ik kan u helaas niet helpen."
"Waarom niet?" Vraag ik.
"Deze inbraak zit nog op het aanvaardbare niveau."
"Pech gehad." Zeg ik en bied mijn excuses aan dat ik hem heb gestoord.
©Prlwytskovsky.
zie: groepslog.punt.nl |
|
|
|
Prlwyts vind dat ...
Relaties | Verhalen
|
11 Januari 2012 | 12:27:15
|
Verliefd zijn is als in je broek schijten. Niemand die het ziet, maar alleen jij kent dat warme gevoel.
©Prlwytskovsky. |
|
|
|
Dialoog met Prlwyts ...
Relaties/Liefde | Verhalen
|
07 Januari 2012 | 16:09:23
|
Mijn aanstaande ex-vriendin en ik liggen samen in bed. Met onze handen onder onze hoofden kijken wij beide naar het plafond en filosoferen …
“Schattie” vraagt ze opeens: “ben ik de enige in je leven?”
“Ja hoor” zeg ik, “dat ben je.”
Even stilte en dan …: “ben ik echt de enige?”
“Ja hoor schat, je bent echt de enige in mijn leven.”
“Dus er is echt helemaal niemand anders op dit moment?”
“Nee schat, er is nu niemand anders in mijn leven, alleen jij.”
“Was er vóór mij dan niet iemand?”
“Vóór jou? Eehhh ... Madeleine, Lucille, Marjoleine, Julia, Nellie, Ria, Irene, Anneke, Mirjam, Corrie …………. Schatje-schatje waar ga je nou heen, waarom loop je nu ineens weg?”
©Prlwytskovsky.
zie: groepslog.punt.nl |
|
|
|
Spijkerbroeken passen
Verhaal/Waar-gebeurd | Verhalen
|
03 Januari 2012 | 16:09:41
|
Mijn spijkerbroeken vertonen tekenen van overmatig gebruik dus ik zal nieuwe moeten kopen. Ik begeef mij naar de spijkerbroekenwinkel waar ik altijd kom en kijk er belangstellend rond. Rekken vol spijkerbroeken hangen er maar mijn maat hangt er niet tussen. Heb ik dan zo’n buitenmodel maat of kijk ik verkeerd? Al 15 jaar dwing ik mijzelf te geloven dat ik maat 52 heb; eindelijk ontdek ik een rek met de goede maat en ik grijp enkele spijkerbroeken van het rek, blauwe en zwarte. Met drie broeken neem ik mijn intrek in een pashokje.
Een pashokje voldoet beslist niet aan de norm van sociale woningbouw; een modern toilet is in vergelijking met een pashok nog riant geschapen. Een spiegel en twee haken zijn aanwezig om mijn kleding aan op te hangen en een klapdeurtje. Dat deurtje reikt tot aan mijn knieën dus mijn onderbenen zijn voor iedereen zichtbaar. Het schouwspel is als volgt: ik trek mijn oude spijkerbroek uit maar dat lukt niet omdat hij niet over mijn schoenen heen wil en omdat ik op één been sta donder ik van de ene wand tegen de ander aan en deze kraakt of het dak naar beneden komt.
Ik trek eerst mijn schoenen uit en vervolgens mijn vertrouwde spijkerbroek; dat werkt beter zo. Het halve klapdeurtje zorgt ervoor dat ik er op mijn onvoordeligst bijsta namelijk: een man zonder broek en op z’n sokken. Je ziet het voor je? Dan probeer ik de eerste spijkerbroek te passen maar ik krijg hem niet verder dan het schaambeen; ik kijk voor de zekerheid nog even of het wel de goede maat is maar er staat wel degelijk 52 op het label. Ik trek de broek weer uit en probeer de volgende. Hier schiet ik wel heel erg gemakkelijk in en de broeksriem zit ergens net onder m’n oksels.
Ik probeer nu de derde spijkerbroek, trek hem over het bekken en met enige inspanning krijg ik de knoop dicht. Zelfs de lengte is goed en langzaam adem ik uit. Schichtig ga ik ermee buiten het pashokje om mezelf in de daar aanwezige spiegel van op afstand te bekijken. Een blonde vrouw met een kind kijkt mij meewarig aan maar zegt niets. Ik ga terug naar het pashokje en doe de nieuwe spijkerbroek uit. Ik trek mijn oude spijkerbroek weer aan en dat voelt meteen weer zo vertrouwd aan want samen hebben we al zoveel meegemaakt. Nee, dit was niet wat ik zocht. Opgelucht loop ik de zaak uit en verzin waar ik nu heen ga.
Ik ontdek een koffietentje waar ze appelpunten aanprijzen. Ik bestel koffie met een appelpunt met een dikke klodder slagroom. Naast mij aan een ander tafeltje zitten twee vrouwen met vol gepropte plastic zakken naast zich waar een paar bladen prei bovenuit steken. Het zijn zakken van de Hema en meteen denk ik aan Hema-worst op verse puntjes, raar toch he? Ik vergeet mijn spijkerbroeken en ga als een speer naar de Hema.
Hoe het verder ging is één van de geheimen van de stadsmens.
©Prlwytskovsky.
zie: groepslog.punt.nl |
|
|
|
|
|
